خلیل نظری، مدیرچسب هل، نماز به زورکارگران، بی حجابی همسر مدیر در چین

در سفر چین که همین ماه صورت پذیرفت ، اقای مدیر هل وهمسرش با این تیپ حال می کنند.  اما کارگران باید به زور نماز بخوانند. واگر نخوانند هر رکعت 120 هزار توان جریمه می شوند.  بنر نصب شده در سالن کارخانه ‌چسب هل که عدم شرکت در نماز جماعت را تخلف و مستوجب جریمه خوانده بود، نوک کوه یخی بود که هفته گذشته در تبریز از آب بیرون زد. انتشار عکس‌های کارخانه از جمله عکس جشن تولد خلیل نظری و کتاب «مجموعه قوانین» کارخانه، نوشته او، سبب تعجب همه شد.ضوابط و روابط حاکم بر کارخانه «چسب هل» تبریز و رفتار و سخنان مدیر آن چنان عجیب می‌نمود که توجه رسانه‌ای به آن جلب شد و این توجه به درازا کشید. شدت اعتراضات به حدی بود که کسی به دفاع از این شیوه مدیریت و کارخانه‌داری بلند نشد. حال با فروکش آن جو، مدافعان کارخانه‌داری به شیوه ‌چسب هل به میدان آمده‌اند.

هل

حالا سایت بازتاب  متعلق به محسن رضایی رئیس سپاه پاسداران ، نوک پیکان انتقاد را به سوی «فرهنگ کارگریزی» کارگران گرفته که گویا وجود چنین ضوابطی را ضروری می‌سازد و از زبان یک استاد دانشگاه نوشته نباید با «حمله به قشر کارفرما» باعث سرخوردگی آن‌ها شد: این اجرای به روز شده طرح استاد‌-شاگردی یا «مدیریت پدرانه» است.

اما ضوابط حاکم بر کارخانه مبتنی بر تحقیر فردی کارگران، کنترل و ایجاد ترس از مجازات، تشویق کارگران به گزارش دهی علیه یکدیگر و تجاوز به حریم خصوصی آنان است. کارخانه بیشتر به یک اردوگاه نظامی شباهت دارد. برخی اصطلاحات کتاب «مجموعه قوانین» نیز نظامی است از جمله فرمانده گروه، عملیات پارتیزانی گروه و ….

قانون حاکم بر چسب هل، یک توضیح‌المسائل مدرن برای محیط کار است* شامل مسائل مختلف از آداب قضای حاجت تا بایدها و نبایدهای مربوط به ظاهر افراد.

ین کارخانه با نزدیک به ۴۰۰ کارگر، تشکل کارگری مستقل که هیچ، تشکل اسلامی کار هم ندارد. قانون کار نیز بر آن ناظر نیست و مقررات توضیح‌المسائل مدرن در بی‌قدرتی محض کارگران بر آنان تحمیل می‌شود.

هل کارگران

در پی انتشار اخبار مربوط به روابط و ضوابط حاکم در کارخانه چسب هل این مساله مطرح شد که آیا چسب هل یک استثنا است؟

چند اظهار نظر کارگری راجع به ضوابط حاکم بر محیط کار که در فضای مجازی منتشر شد و گزارشاتی که از سایر کارخانه‌ها در رابطه با ضوابط و شدت کار منتشر می شود نشان می‌‌دهد چسب هل استثنا نیست. این قوانین در بسیاری از کارخانه‌ها اجرا می شود اما کارفرما آن را علنی نمی‌کند. استثنا شاید شیوه‌های جنجال‌برانگیز و نمایشی مدیر کارخانه باشد از جمله این که مجموعه ضوابط کارخانه را در معرض قضاوت همگان قرار داده و به صراحت از آن دفاع می‌کند.

مقررات‌زدایی از روابط کار مدت‌هاست در جریان است. طرح کارورزی که اجرای آن آغاز شده در اساس همان طرح استاد – شاگردی دولت محمود احمدی نژاد است که در پی شکایت تشکل‌های کارگری، توسط دیوان عدالت اداری رد شد و در دولت روحانی با تغییراتی به عنوان طرح کارورزی به اجرا گذاشته شد.

انتشار عکس‌های کارخانه از جمله عکس جشن تولد خلیل نظری و کتاب «مجموعه قوانین» کارخانه، نوشته او، سبب تعجب همه شد.

شوراهای اسلامی کار و مسئولان اداره کار منطقه نیز که کارخانه در حیطه مسئولیت و نظارت آن‌ها قرار دارد، از وجود چنین «پدیده»‌ای «اظهار شگفتی» کردند.

ضوابط حاکم بر کارخانه مبتنی بر تحقیر فردی کارگران، کنترل و ایجاد ترس از مجازات، تشویق کارگران به گزارش دهی علیه یکدیگر و تجاوز به حریم خصوصی آنان است. کارخانه بیشتر به یک اردوگاه نظامی شباهت دارد. برخی اصطلاحات کتاب «مجموعه قوانین» نیز نظامی است از جمله فرمانده گروه، عملیات پارتیزانی گروه و ….

قانون حاکم بر چسب هل، یک توضیح‌المسائل مدرن برای محیط کار است* شامل مسائل مختلف از آداب قضای حاجت تا بایدها و نبایدهای مربوط به ظاهر افراد.

این کارخانه با نزدیک به ۴۰۰ کارگر، تشکل کارگری مستقل که هیچ، تشکل اسلامی کار هم ندارد. قانون کار نیز بر آن ناظر نیست و  مقررات توضیح‌المسائل مدرن در بی‌قدرتی محض کارگران بر آنان تحمیل می‌شود.

خلیل نظری می گوید:

View image on Twitter

سپردن کارگران بی‌دفاع به یک کارفرمای مطلق‌العنان که کارخانه را با «مدیریت پدرانه» اداره کند. به عبارت بهتر طرح استاد‌ – شاگردی به روز شده هم‌اکنون در حال اجراست.

 

پاسخی بگذارید

ترجمه به زبانهای دیگر
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: