با ادامه همبستگی ودادخواهی کارگران ، همکارانشان آزاد شدند.

دیروز ساعت 11و پانزده دقیقه شب بقیه کارگران زندانی صنایع ملی فولاد ایران ازاد شدند. این کارگران به دلیل حضور در اعتراضات ودادخواهی های ماه های گذشته کارگران صنایع فولاد در شهر اهواز دستگیر شده بودند. نیروهای حکومتی  بیش از 50 کارگر را دستگیر کرده بودند، که با ادامه گردهمایی وراهپیمایی کارگران در شهر اهواز ، حکومت مجبور به عقب نشینی شد. مالکیت ومدیریت این کارخانه بزرگ تولیدی را حکومت به یکی از عوامل خودش داده بود. این مالک هم از سال 1390 تا امروز به شکل های مختلف کارحانه را به ورشکستگی کشتند.دستگیری وضرب وشتم کارگران موجی از خشم در بین کارگران وهمکاران انها بوجود اورد .کارگران ماه ها حقوق عقب مانده داشتند. مسایل مربوط به بیمه دارند. قرار دادهای کارشان دایمی نشده است. کارگران وخانواده هایشان از 16 خرداد به بعد تا دیروز به تظاهرات ودادخواهی ادامه دادند. نهایتا حکومت مجبور شد بقیه کارگران زندانی را هم ازاد کند. 46 کارگر که قبلا ازاد شده بودند و آقایان جواد اسکندری، عبدالرحمن ساکی ،محمد فلاحتی، سجاد حسین پور،کریم سیاحی هم دیشب ازاد شدند.

درس های این پیکار دادخواهانه: کارگران توانستند پیکار خود را علیرغم فشار وارده حکومت ادامه دهند. کارگران همبستگی خود را حفظ کردند وتوانستند که خانواده های خود را هم در امر دادخواهی همراه کنند.  کارگران توانستند ارتباط خود را با رسانه های خبری حفظ کنند و گزارش های پیکار خود را به گوش دیگران برسانند و حس همکاری وهمراهی طرفداران طبقه کارگر را هم تا حدودی برانگیزند. روش گفتگو ومشاوره وحفظ نیروهای کارامد  در اعتراض از دیگر دستاورد های این دادخواهی است.

به خیابان کشاندن راهپیمایی های دادخواهانه و رفتن جلوی استانداری وفرمانداری وگسترش راهپیمایی در سطح شهر توانست همدلی گروهی از همشهریان را برانگیزد. مقامات حکومتی در مقابل موج حمایتی که از کارگران در سطح استان در حال پدید امدن بود وحشت کردند. از همه مهمتر پیگیری وتداوم در امر این دادخواهی بود که باعث ازادی همکاران زندانی شد. البته حکومتیان قول هایی مبنی بر دولتی کردن دوباره کارخانه واینکه زیر مدیریت بانک ملی برود داده اند. و بخشی از حقوق های عقب افتاده را هم داده اند.

راهکارهایی برای ادامه پیروزمندانه این دادخواهی : بدون تشکل واقعی و دایمی وسراسری کارخانجات فولا اهواز بعد از مدتی دوباره تعرض حکومت ونماینده اش در کارخانه شروع خواهد شد.  داشتن یک نشکل دایمی کارگری مثل سندیکای کارگری که  موارد کار و پیکار را دنبال می کند و گزارش های لحظه ای را از کارگران دریافت می کند، جلوی ستمکاری کارفرما را خواهد گرفت.

درجریان این مبارزه برای کارگران روشن شد که حکومت قدر قدرت نیست. اگر کارگران سندیکای مستقل وآزاد خود را تشکیل دهند، می توانند با داشتن یک نهاد صنفی که تعریف جهانی دارد، به عضویت جهانی اتحادیه کارگری در بیایند واز حمایت های جهانی در جریان پیکار خود بهره مند شوند.

علاوه بر این با مرکزیت سندیکای صنایع فولاد اهواز ، می توانند به تمام کارگران صنایع بخش فلز و فولاد راه پیروزی را نشان دهند. گام موثر در این راه می تواند  به تشکیل سندیکای سراسری کارگران فولاد وذوب اهن کشور بیانجامد. در فرایند بالاتر به تشکیل فدراسیون سراسری کارگران صنعتی ایران با حضور نمایندگان کارگران تمام صنایع کشور بیانجامد.

اگر فعالان فعلی این اعتصاب بتوانند دامنه فکری خود را گسترش دهند، واز لاک مبارزه برای منافع شخصی خویش  بیرون بیایند، می توانند هیات موسس سندیکای خود را سازمان داده و با کارگران در جلسات منظم ، چگونگی سازماندهی سندیکای دایمی خود را بیابند.  کارگران نباید فکر کنند با همین پیکار همه چیز درست میشود. نه! هر روز وهر ساعت پیکار بین کارفرمایان  و کارگران ادامه دارد. در ایران کارفرمایان با قرار گرفتن زیر چتر امکانات حکومتی از جمله امکانات سرکوبگیری ان ، دست بالا را دارند. در مقابل کارگران با تشکیل سندیکاها ،اتحادیه ها و فدراسیون های کارگری خود در سراسر کشور در مقابل زور حکومتی کارفرمایان می توانند ، از قدرت متشکل  و سراسری کارگران ورسانه های ازاد ومستقل و همه مدیاها استفاده کنند. اگر کارگران پیشرو بخواهند ، امروزه منابع اطلاعاتی زیادی  برای  یاد گیری چگونگی این سازماندهی های تشکیلاتی مزد بگیران وجود دارند.

پاسخی بگذارید

ترجمه به زبانهای دیگر
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: